Interview Wim Bleeker

Wim is sinds maart 2026 voorzitter van de Twaalfvoetsjollenclub. Hij zeilt sinds 2010 12voetsjol en werd vier keer Nederlands kampioen. Daarvoor zeilde hij 16m2, Laser en Flits, Zeilen heeft hij geleerd op het Leekstermeer, een klein meer vlakbij Groningen. Wim werkt als chirurg in Assen en gaat over 1,5 jaar met pensioen. Het plan is daarna een 12voetsjol te gaan bouwen. Wim is de 10 jaar jongere broer van Pieter Bleeker.

Hoe zijn de hermeetplannen in de club gevallen?
Niet goed. Wij hebben hierover een enquête onder onze leden uitgezet en 90% ziet deze plannen niet zitten. De meningen zijn verschillend maar we komen uit een periode van diepe verdeeldheid over de definitie van eenheid van de klasse en veel leden willen daar geen ruzie meer over. Daarnaast heeft dit voorstel een kostenverhogend en daardoor drempelverhogend effect. Het Watersportverbond heeft m.i. onvoldoende oog voor het feit dat het aantal deelnemers in “oud hout” terugloopt. Als bestuur proberen wij om grote velden aan de start te krijgen met een positieve wedstrijdmentaliteit. En daar helpen deze plannen niet bij.

Is de eenheid van de klasse dan geen probleem?
Zoals gezegd komen we uit een periode van diepe verdeeldheid over bepaalde meetpunten van de jol. Dit culmineerde in een strijd over de zwaardkast. Bij een deel van de zeilers en de TC was er het gevoel dat er ‘vals’ gespeeld werd door sommige zeilers omdat zwaardkasten ‘illegaal’ smaller zouden zijn gemaakt terwijl de overgrote meerderheid dacht (en denkt) dat dit een natuurlijk proces is ten gevolge van houtwerking en dat er spijkers op laag water gezocht werden. Afgezien van de kosten die mensen hebben gemaakt om hun zwaardkast uit te laten vijlen heeft het ook tot beschadiging van personen geleid. Natuurlijk is een gelijk speelveld belangrijk, maar de TC’s van de afgelopen jaren en ook de TCW van het Watersportverbond zijn hier m.i. doorgeschoten. Een redelijk gelijk speelveld, als het gaat om de eenheid van de romp van de jol, is denk ik het hoogst haalbare. De normen moeten niet strenger worden maar juist verruimd en vereenvoudigd zodat meer jollen van zolders worden gehaald en weer kunnen deelnemen aan wedstrijden zonder hoge kosten opgelegd door het verbond.

Waarom?
In 1993 heeft het verbond het ontwerp van de originele International 12foot dinghy uit 1913 aangepast. Alle maten zijn omgezet van inches naar cm, waarbij er tegelijkertijd een verenging van de marges heeft plaatsgevonden. Het voorste spant is b.v smaller geworden t.o.v. het origineel. De schizofrene situatie ontstond dat jollen die volgens de regels van Cockshot waren gebouwd, werden afgekeurd. Dispensatie was dan nog een middel voor coulance (zoals nu de grand-father rule) maar het is toch raar dat een boot die gebouwd is naar het origineel uit 1913 afgekeurd wordt dan wel bij hoge uitzondering als een soort coulance mag meedoen?

Wat is dan het alternatief voor de hermeetplannen?
Net als de 16m2 willen wij zelf aan het roer zitten. Als we een eenvoudig meetformulier maken met een aantal essentiële meetpunten (lees punten die van belang zijn voor een gelijk speelveld) kunnen koper en verkoper daar best zelf uitkomen. In principe moeten we de verbondsmeter daar ook niet voor nodig hebben. De TC zou een eenvoudige (uniforme) meetmethode moeten ontwikkelen waarbij mensen zelf hun boot kunnen meten. Het 4 ogen principe, zoals dat in de geneeskunde heel gebruikelijk is, kan ook hier van dienst zijn zodat koper en verkoper aan elkaar kunnen laten zien dat de romp voldoet aan de eisen. Deze jollen zijn daarna wat ons betreft geschikt voor wedstrijden. Jollen hebben een lage rompsnelheid, zo nauw steekt het allemaal niet. We willen niet langer spijkers op laag water zoeken maar als vrienden met elkaar zeilen in een gezellige kameraadschappelijke sfeer die de jollenklasse altijd gekenmerkt heeft.

Hoe is de samenwerking met andere KO’s
Dat zou natuurlijk beter kunnen. Ergens zijn we natuurlijk ook concurrenten, maar de hermeetplannen van het watersportverbond laten zien, dat we beter gezamenlijk kunnen optrekken. Bij ons leeft het idee dat de TCW beter kan bestaan uit de voorzitters van de TC’s uit elke klasse. Dan krijg je kruisbestuiving, bijvoorbeeld bij de wijze van meten. Een meetlijn onderlangs geeft een veel beter beeld van het onderwaterschip. Daar zouden we elkaar kunnen versterken. Maar bijvoorbeeld ook bij de CAD/CAM ontwikkelingen.

CAD/CAM?
Het watersportverbond verkoopt papieren tekeningen. Wij hebben stappen gezet richting het digitaliseren van het originele ontwerp uit 1913 van de ontwerper George Cockshott, CAD CAM is computer aided design en computer aided manufacturing. Wij zijn wel de oudste klasse, maar niet van gisteren, zegt Wim met een lachend gezicht.

Hoe denkt het verbond daarover?
Dat weet ik niet. De verkoop door het verbond van papieren tekeningen werkt drempelverhogend en in die zin ben ik er niet voor. Wij hebben wel plannen richting innovatie, want ook in het buitenland is de 12voetsjol nog steeds populair, zelfs in Japan. Er is veel belangstelling van amateur bouwers, zowel in Nederland als daarbuiten. Dat willen we graag faciliteren. We zien dat als middel om een klassiek houten, overnaads bootje voor de toekomst veilig te stellen. Niet voor niets is overnaadse bouw, UNESCO wereld erfgoed.

En daarna weer een Olympische klasse, net als in 1928?
Ha, ha. dat zou een goed idee zijn. Maar dat zit er niet in. Misschien maar goed ook. Ik zie jol zeilen als een spelletje, dat leuk moet zijn (en blijven) voor iedereen. In dat geval wordt het topsport en dat moeten we niet hebben. Wij willen ons richten op samen zeilen met mensen uit alle landen hetgeen leidt tot nieuwe contacten, vrienden en verbroedering. Ik heb in al die wedstrijden geweldige mensen ontmoet met diverse achtergronden uit veel landen. Zowel in Italië, Slovenië, Engeland, Denemarken, Duitsland en Frankrijk heb ik wedstrijden in de jol gezeild en ik zou graag willen dat wij als Nederlandse jollenzeilers meer van onze plas afkomen en onze liefde voor de jol verspreiden. Het klinkt bijna als een religieuze missie realiseer ik me nu (ha, ha)

Wat verwacht je van de bijeenkomst in oktober?
Dat de hermeetplannen van het Verbond dusdanig gewijzigd worden dat klassenorganisaties meer ‘in the lead’ komen. In de zeilsport moeten we ons richten op alles wat de drempel om te gaan zeilen kan verlagen. Elke boot met een meetformulier is in principe geschikt, maar voor absolute zekerheid kan een koper zelf, samen met de verkoper, een simpele keuring uitvoeren. Dit geeft zekerheid voor de koper en automatisch een gelijk speelveld. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn. Bovendien is er binnen elke klasse genoeg kennis aanwezig. Hopelijk ziet het Verbond dat ook en willen ze er gezamenlijk met ons op een constructieve manier uitkomen.

Oud hout

Oud hout, een geuzennaam
Nu ondersteund met een nieuwsbrief: Meten en Weten. (publicatie 1 aug 2026)
Oud hout klassen zijn: Regenboog, 30M2, 16m2, Pampus, Valk, 12voetsjol, 12m2 sharpie, Top, Flits, Vrijheid, Spanker, Schakel en Lark
Meten en Weten is de nieuwsbrief van Klassenorganisaties-verenigd: Een initiatief van Pieter Bleeker en Hugo Maarleveld
Juli 2026


Wat vooraf ging
Januari 2026 dropt de TCW (Technische Commissie Wedstrijdklassen) van het Watersportverbond een document in wedstrijdzeilend Nederland dat z’n weerga niet kent en met name bezitters van oude houten wedstrijdboten onaangenaam verrast:

Watersport-tv. Watersportverbond wil periodieke controle oud hout

Verbazing en verontwaardiging alom! Het Watersportverbond belegt 11 mei 2026 in allerijl een bijeenkomst met de klassen die de dupe dreigen te worden van de draconische maatregelen van de TCW. Het zijn de voorzitters van met name de 16m2 klassenorganisatie (KO) en van de Vrijheidsklasse die zich roeren. Maar duidelijk is dat alle elf aanwezige klassenorganisaties de TCW voorstellen categorisch afkeuren. Het Watersportverbond kan niet anders dan bakzeil halen. Watersportverbondsbestuurslid Sander Jorissen legt, na een voorstel van 16m2 voorzitter Jaap Kuin de bal bij de KO’s.
Een vervolgbijeenkomst in oktober moet duidelijkheid geven over welke kant de KO’s op willen. Maar belangrijker nog lijkt de vraag: Zullen de KO’s in staat zijn een gemeenschappelijk standpunt te vinden dat ook voor het Watersportverbond acceptabel is?

Achterliggende gedachten De TCW koketteert in de discussie over de noodzaak van het grondig meten van wedstrijdschepen met het begrip “gelijk speelveld”. Niet dat er enig bewijs is voor een ongelijk speelveld, maar daar gaat men gemakshalve gewoon aan voorbij. Dat de “speelvelden” inmiddels angstig leeg zijn geworden is voor de TCW al helemaal geen ‘issue’.

Hoe zullen de “Oud Hout” klassen zich straks opstellen?
Dat is de “hamvraag” voor alle betrokkenen! Zullen de KO’s van het “Oude Hout” elkaar kunnen vinden? En is dat dan binnen het Watersportverbond of mogelijk binnen een andere organisatievorm? Om hierover een open discussie te kunnen voeren is de nieuwsbrief Meten en Weten opgericht. Graag faciliteren wij een platform voor iedereen die het Oud Hout een warm hart toedraagt.
Denk mee, doe mee!

Publicaties over vervolg onderwerpen
Dit is de eerste nieuwsbrief Meten en Weten. Het idee is dat er meer volgen. De verspreiding vindt plaats via een PDF document en kan daarna via de verzendlijsten van de Klassenorganisaties intern worden verspreid.
Aanmelden op de nieuwsbrief kun je echter ook zelf doen door je email adres in te voeren aan de onderzijde van de nieuwsbrief. De voorlopige werknaam van dit initiatief is Klassenorganisaties-verenigd (KV)
Voor publicaties over dit onderwerp zie ook deze URL’s
Watersportverbond.nl
Watersport-tv.nl
de blog 12footnews

De initiatiefnemers van Klassenorganisaties-verenigd (KV)

Pieter Bleeker zeilt sinds 1963 wedstrijden in de Flits, Vaurien, Laser, 16m2 en de laatste 25 jaar in de 12voetsjol. In deze laatste klasse werd hij meerdere keren Nederlands kampioen. In al die jaren was hij ook bestuurlijk actief in zeilverenigingen en klassenorganisaties. Hij heeft een technische achtergrond in civiele techniek en ICT.

Hugo Maarleveld, zeilt sinds 1968 Valk, zeilde daarnaast van 2005-2015 Flying Dutchman en was van 1988 tot 1994 voorzitter van de Valkenklasse Organisatie en van 1990 tot 1993 bestuurslid van het Watersportverbond (voorzitter hoofdsectie wedstrijdzeilsport)

nog niet helemaal compleet, maar zo komt de niewsbrief er ongeveer uit te zien

nieuwsbrief Meten en Weten 1 (concept)

schrijf je hier in voor de laatste editie van Meten en Weten. En blijf zo op de hoogte van de ontwikkelingen.

Gelijk speelveld

Door Pieter Bleeker

Klaas Plaatje, helaas te vroeg overleden, was een legendarische verbondsmeter. Toen hij de jol van mijn broer Wim, de 869 ging meten, was ik toevallig in de loods bij Jeroen de Groot. De zeeg was bij de spiegel 1 cm te hoog. Klaas zei: "Dit gaat nergens over. Als Klassenorganisatie (KO) bepalen jullie de regels, het is jullie spelletje. Ik doe alleen maar mijn werk". En daarna schudde hij zijn hoofd."

 Nu kon dit euvel direct hersteld worden door Jeroen. De schaafmachine erop en alles was weer okay. Vaak kan dat echter niet. Zo zijn er jaren geweest dat 50% van alle nieuwe jollen werd afgekeurd. Regels zijn regels. Ook al zijn ze achterhaald of onzinnig. Vroeger had je nog het fenomeen van dispensaties, maar ook dat was te soft en is daarna afgeschaft door de TCW van het Watersportverbond.

Boekhoudersmentaliteit

Wat mij opvalt dat veel TC leden steeds meer een boekhouders mentaliteit krijgen. Elke mm telt. Wantrouwen viert hoogtij.  Maakt niet uit of het invloed heeft op de snelheid. Het speelveld moet precies gelijk zijn. Met als gevolg soms draconische straffen tijdens kampioenschappen. Bijvoorbeel in de 12voetsjol toen zwaardkasten een populair controle  onderwerp waren en soms een mm afweken, omdat hout nu eenmaal uitzet door vocht.

Er is daarna door derden wetenschappelijk onderzoek gedaan of een nauwe zwaardspleet invloed heeft op de snelheid.  Het resultaat: nihil (1 seconde verschil in  een wedstrijd van 45 minuten).  Het watersportverbond ontkende dit onderzoek niet, maar gaf aan dat het vooral om de beleving ging. Aan borrelpraat wordt dus blijkbaar meer waarde gehecht dan aan wetenschappelijke feiten. 

Hoe het ook kan

Zou het objectief niet beter zijn dat TC's en TCW wat meer vanuit het perspectief " invloed op de snelheid" gaan redeneren. Een voorbeeld. 

In 1983 won de Australia II de America's cup. Het bijzondere aan dit schip was het onderwaterschip met de vleugelkiel waarmee een superieure snelheid kon worden behaald. 

Ik kan me ook nog een foto herinneren waar het onderwaterschip aan het oog werd onttrokken met een kleed. Je wilt de concurrentie niet wijzer maken. Het geeft aan dat het onderwaterschip van invloed is op de snelheid. Niet alleen bij deze 12meter, maar ook bij de  oud hout eenheidsklassen

 Eigenlijk is snelheid toch heel simpel met deze formule te definieren: snelheid = aantal pk's van de motor c.q. de zeilen minus  de weerstand  van het onderwaterschip. 

Aerodynamica en hydrodynamica vormen de wetenschap om de essentiele regels boven water te krijgen. 

Nu bepalen de bouwvoorschriften de regels. Is de dikte van de spiegel 18 mm ipv 20mm...protest en intrekken certificaat.  Klopt de zeeg niet helemaal ...weer een rode kaart.

Een TC lid vertelde mij ooit: als de zeeg niet klopt, kan er minder buiswater in de boot komen.  Daarom moeten we streng zijn: Hoe bruin wil je het bakken?

Een streven naar een exact gelijk speelveld is hetzelfde wat Don Quichotte met windmolens deed. En daarnaast de doodsteek  voor de meeste oud hout klassen. Veel mensen haken af en zoeken hun vertier elders. Wordt het niet eens tijd dat we met z'n allen gaan kiezen voor slimme regels? Dus alleen handhaven mbv regels die er echt toe doen cq  invloed hebben op de snelheid.

Daarom een pleidooi voor KISS ( Keep it Simple, Stupid ). Weinig regels op het meetformulier, maar wel goed doordacht. Altijd zou er een aantoonbaar verband moeten zijn met de snelheid. Daarbij zijn er hoofd- en bijzaken. Veel technische discussies gaan m.i.  over bijzaken wat natuurlijk aan de bar met een glas bier in de hand urenlange gesprekken kan  opleveren. Maar de hoofdzaken worden dan vaak uit het oog verloren. In de jollenklasse is iemand kampioen geworden die achteraf een veel te groot roer had. In dat geval had er moeten worden ingegrepen en wel vooraf, zodat iemand het nog kan herstellen. Want niet iedereen is per definitie een fraudeur. Dat heeft de toeslagen affaire ook pijnlijk duidelijk gemaakt. Zelfs de VVD geeft dat nu toe.

En buiten alle technische scherpslijperij tot de laatste mm.  In het clubhuis van de Kaag, staat een mooie spreuk: elk jolletje zeilt zoals het gestuurd wordt.

Princenhoftocht 2026

Door Leen van Willigen (848)

Zie Foto album

Uitslagen Princenhoftocht en Open wedstrijden


66e Princenhoftocht zaterdag 4 juli 2026.
Klimaatverandering? Het is bijna ieder zeilweekend raak, te veel of te weinig wind. Zo ook weer de zaterdag van dit weekend met 4 Bft en hele gemene vlagen tot wel 6 Bft. Met als trieste gevolg dat er van de 20 ingeschreven deelnemers er maar 11 aan de start verschenen, de meeste met bemanning of bij elkaar in de jol.
Gert Pauli, Pieter Bleeker, Floris van der Meer en vader Eric gingen in het ochtend gedeelte van de tocht/wedstrijd heel gedurfd toch als solozeiler de strijd aan, ’s middags namen ze, m.u.v. Gert, toch maar bemanning mee en bewezen dat zij tot de toppers behoren, solo of met bemanning, met resp. een 1 e , 2 e , 3 e en 4 e plaats zijn ze altijd vooraan te vinden in de uitslag. Opmerkelijk was wel dat Gert de middag wedstrijd als enige ‘1-pitter’ won, waaruit je voorzichtig kan concluderen dat met of zonder bemanning niet altijd van doorslaggevend belang behoeft te zijn, chapeau voor Gert!! Een aparte traditionele happening bij de Princenhoftocht is de lunch bij het huisje van mevr. Corrie Brada. Zij vierde kort geleden haar 90 ste verjaardag, we hebben haar luidkeels toegezongen en nog vele gezonde jaren toegewenst. Het mag niet onvermeld blijven dat onze voorzitter Wim Bleeker bij de ochtend wedstrijd zijn vrouw Adelia (zie foto) als bemanning meenam. Weliswaar goed voorbereid door een zeilpak voor haar aan te schaffen, zij moest immers al het buiswater opvangen, maar een hangtouw voor haar was er bij ingeschoten. Met als noodlottig gevolg, alhoewel ook wel enigszins lachwekkend, dat al zeer spoedig na de start zowel Wim als Adelia bij een plotselinge windshift achterover in het warme plaswater vielen. Wim is gescheiden door gevaren, ’s avonds bij de Chinees waren ze weer een paar. Zeilpak op marktplaats ? Bart Boersma uit Bergen met de jol 800 was een nieuwkomer in onze klasse, hij zat pas voor de 3 e keer in zijn jolletje en vond het, ondanks de harde wind en solo gezeild, toch wel een lolletje en hopelijk ook een blijvertje. De schrijver van dit verslag is bij harde wind vaak bemanning bij Gerrit Klugkist, altijd leuk en gezellig wat te kletsen te hebben aan boord, en ja, zelfs na minstens 50 keer overstag te zijn gegaan in de Folkertssloot bleef het genieten!

179e Open Wedstrijden op Pikmar en Wide Ie op zondag 5 juli 2026.
Zondag aanmerkelijk minder wind maar nog steeds die ‘rot’ vlagen en windshifts. Voor de eerste plaats werd het een tweestrijd en stuivertje wisselen tussen Wim Bleeker en Bart Brijder, de hoofdprijs ging naar Wim omdat zijn laatste wedstrijd een 1 was.
Ook nieuw in het jollenveld was Oscar Grooten uit Drachten met de jol 31. Niet bang om alleen te zeilen, had echter de pech dat zijn grootzeilval tijdens het zeilen brak. Met dank aan het Bestuur Koninklijke Zeilvereniging “Oostergoo”, bij het palaver en de prijsuitreiking keurig in het pak en passend bij zeilwedstrijden in zo’n paradijselijk natuurgebied.

Zomerwedstrijden KWS 2026

Door Gerrit Klugkist

Uitslagen
foto album Zomerwedstrijden KWS 2026

In de week naar de zomerwedstrijden liep de temperatuur steeds verder op en de weersvoorspelling was verontrustend; zaterdag weinig of geen wind met temperaturen boven de 30 graden en zondag onweer.
Het aantal afmeldingen liep snel op en dat op het toch al niet grote veld deelnemers. Na wat opschepperij van mijn persoon over de oudere sterke en krachtdadige generatie die wel moeilijker situaties had meegemaakt, kon ik natuurlijk niet wegblijven. Op naar het Sneekermeer, een beetje vroeg, ik heb een hekel aan die drukte bij de trailerhelling maar het was opvallend rustig. Ook de kraanmachinist vond dat hij weinig te doen had. In de auto met airco heb je geen idee hoe warm het is maar als je uitstapt wordt dat snel duidelijk. Jol in het water en meest peddelend naar het starteiland, bij aankomst alleen de jol van Richard op de wal verder niemand van de jollenclub en inmiddels al aan een verschoninkje toe, het zweet loopt dan samen met zonnebrand cream in je ogen,” lekker “, het is warm, erg warm. Boodschap via de luidsprekers: Er wordt vandaag niet meer gevaren. Ik had er vrede mee, samen met Erik en Floris die ook waren gearriveerd koffie gedronken. Erik en zoon hebben de jollen in het water gelaten omdat ze het op de wal te droog vonden, slecht voor het hout. Nou dat bleek later niet nodig, in de nacht van zaterdag op zondag heeft het zo veel geregend, bij ons was het noodweer, dat mijn jol tot boven de vlonders vol geregend was maar ik kon de zelflozers open zetten en leeg was de jol, in het water gaat dat moeilijk.
Met 8 deelnemers hebben we 2 mooie wedstrijden kunnen varen wat het weekend toch een succes maakt. Het werd een strijd in de familie, Berend Brijder zou trots op jullie zijn geweest.

Hans van der Kooy overleden

Op 26 mei 2026 heeft Hans de zeilen definitief gestreken, na vele jaren in de 16m2, O jol en 12voetsjol te hebben gezeild. Ik kende Hans al sinds 1970, hij had toen de Schildweek gewonnen in de 16m2 en ik in de Flits.
Daarna volgde voor hem de Zuidlaardermeer week maar hij wist niet dat het meer ondiep was. Nu praatte hij plat Hagenees en bij ZZ spreken ze in zijn woorden een vet Gronings dialect. Nadat Hans diverse keren aan de grond liep en de anderen niet, werd hem toch duidelijk, ondanks de taal verschillen, dat hij met een kortere kiel moest varen. Die had hij niet, maar van Sies Nijdam kreeg hij een fonkelnieuwe kwadraat met korte kiel te leen en toen werd hij weer eerste. Want zeilen kon hij als de beste, evenals boten bouwen en lakken. Hans had altijd een aannemers- en schildersbedrijf. Zijn eerste 16m2 bouwde hij zelf en daar dacht hij goed over na. Hij werd er Nederlands kampioen 16m2 mee in 1966 en ook in 1974. De laatste keer samen met Jetty, zijn vrouw, aan de fok. De 16m2 was toen een zeer competitieve klasse met grote velden, in totaal zijn er ca. 30.000 gebouwd, waarcan 4500 met een meetbrief.
Daarna stapte hij over naar de O jol. Ook in deze klasse zeilde hij meestal vooraan. Vooral aan de buitenlandse wedstrijden beleefden zij veel plezier.
Hans was een houtliefhebber en kreeg na de O jol periode een kans de total loss verklaarde 12voetsjol 786 voor een prikkie te kopen. Hij was toen al van Den Haag naar Akkrum verhuisd ( in 2000)  ivm zijn pensioen en de lage huizenprijzen. Uiteindelijk is het gelukt deze jol weer te herstellen en er nog 10 jaar plezier van te hebben. De jol vaart nog steeds, nu met Victor van Solinge. Jetty paste zich in Friesland goed aan en ging gelijk op Friese les. Hans niet, met plat Hagenees kon hij zich ook wel redden. Zeker in de 12voetsjol, waar hij ook weer met de besten kon wedijveren. In die tijd heb ik hem en Jetty beter leren kennen, want ze deden overal aan mee, ook aan de toertochten. Het lukte Hans zelfs nog de jaarprijs te winnen in 2007. Rond zijn 80e kreeg hij diverse kwalen, ook de concentratie viel hem zwaar. Maar nog wel 3 keer in de week naar de sportschool, tot het laatst. Hij was in zijn jonge jaren een uitstekende zwemmer en zat zelfs in de kernploeg voor de Olympische Spelen. Ook deed hij veel aan vechtsporten. Een keer had hij een wond aan zijn hand. Ik vroeg hoe dat kwam. Hans: "Een vriend van mij had wat problemen met een buurman. Ik heb die man opgezocht en even duidelijk gemaakt hoe ik over hem dacht. Vandaar, maar niet tegen Jetty zeggen hoor. Ik heb gezegd dat ik me per ongeluk heb gestoten...". Een kort lontje was hem niet vreemd, ook in de wedstrijden niet. Zijn mening stak hij nooit onder stoelen of banken en zijn confronterende stijl viel daarom niet bij iedereen in goede aarde. Dat neemt niet weg, dat het voor velen een plezier was hem en Jetty mee te maken. Altijd reuring, gezelligheid en mooie verhalen over het zeilen, het was duidelijk zijn passie.
Hans was 88 jaar, we zullen hem vooral herinneren als iemand in de categorie ruwe bolster, blanke pit. Hij overleefde Jetty 2 jaar, ze laten twee dochters en een kleindochter achter.

Foto album Hans en Jetty van der Kooy

Pieter Bleeker

Boten administratie

door Pieter Bleeker

Boten administratie

A.4 BOTENADMINISTRATIE VAN DE KLASSE
A.4.1 De taken m.b.t. de botenadministratie van de klasse worden uitgevoerd door het Watersportverbond.

Deze regel is opgenomen in de klassenvoorschriften. Het registreren van een meetformulier bij elke boot is een onderdeel van de botenadministratie. Als deze regel zo stellig wordt geponeerd, mag je toch verwachten dat alle meetformulier data volledig, juist en actueel wordt bijgehouden door het Watersportverbond.  Er zijn echter meetformulieren van boten in de loop der jaren  verdwenen. Dat was één van de argumenten om het hele hermeetproces in gang te zetten. De administratie was dan gelijk weer compleet en up to date. Is het daarna gegarandeerd dat de administratieve taken consequent worden uitgevoerd door het Watersportverbond. Daar kun je wel twijfels bij hebben, want administreren is intensief en ondankbaar werk en heeft zeker niet de hoogste prioriteit in vergelijking met alle andere taken van het Watersportvernond. Administreren kost immers veel moeite en dus geld. Wie een botenadministratie veel beter kan uitvoeren, zijn de vrijwilligers van de klassen organisaties. In de Twaalfvoetsjollenclub heeft de familie Daniels al sinds mensenheugenis een spreadsheet opgezet met data over alle ooit gebouwde 12voetsjollen. Inclusief bouwer, bouwjaar, naam van de boot, eigenaar, datum verkoop enz. Veel potentiele kopers en andere geinteresseerden maken hier gebruik van. De data wordt via een formeel en informeel netwerk bij elkaar gesprokkeld. Het is een zogenaamde schaduw administratie, want de officiele administratie hoort volgens A.4.1 bij het Watersportverbond te liggen. Maar nood breekt wet en dat is altijd de reden dat ergens, in welke organisatie dan ook, een schaduwadministratie wordt opgezet. In de ICT is kwaliteit van data een onderbelicht probleem, waardoor vaak grote operationele problemen ontstaan. Het Verbond kan er nu over meepraten bij de boten administratie maar ook bij de startlicenties. Zie de lijsten voor elke wedstrijd met zeilers, die blijkbaar (nog) geen startlicentie hebben of foutief zijn opgenomen in alle gekoppelde  administraties. Dat laatste gebeurt ook regelmatig o.a omdat er is gekoppeld met administraties van zeilverenigingen. Het ICT landschap van het Verbond lijkt wel erg complex.
Hoe het ook kan: De internationale Flying Dutchman organisatie heeft een buitengewoon complete botenadministratie, inclusief de meetformulieren van alle ooit gebouwde FD's.
Ik vraag me dan ook af: Wat is er tegen het idee om meetformulieren van boten door de klassen organisaties zelf te laten administreren. Een agendapunt bij het overleg met de KO's dit najaar?

Pinksteren Kaag 2026 verslag

Foto album
Uitslagen
facebook film Alix Noel

Zaterdag
Door Jacqueline Francoys

Zaterdag 23 mei startte het internationale Pinksterevenement op de Kaag met 6 sprintwedstrijden, een zonovergoten en warme dag. Jollenzeilers uit alle regio’s verzamelden zich in opperbeste stemming rond de Kaagsociëteit met als vanouds alle moederschepen in de kom voor het wedstrijdkantoor. Kiki de havenmeester dirigeerde met overtuiging en glimlach alle schepen die niet meededen aan het evenement weg uit de kom. Er was weinig wind voorspeld en gelukkig viel dat zaterdag mee.  Voor de selectie wedstrijden van de zaterdag waren de jollen over vier groepen verdeeld. Er konden ondanks de onheilspellende windverwachting zowel ‘s morgens als ‘s middags 3 goede wedstrijden gezeild worden. Er werd elke drie minuten gestart onder toeziend oog van onze penningmeester Rudy die wegens schade aan zijn jol zelf niet mee kon varen. Na zijn ervaring als vlaggenman op het startschip heeft hij tijdens het jollendiner een oproep gedaan aan iedereen om zich ook eens in te zetten als vrijwilliger bij wedstrijden. Er is zeker behoefte aan en het is leuk en leerzaam! Ondanks de wat draaiende wind is het wedstrijdcomité erin geslaagd een mooie baan uit te leggen met twee goede kruisrakken. Huib Ozinga en Wim Bleeker waren aan elkaar gewaagd met beiden 4 x een eerste plaats! Met allebei een 4’tje als aftrekwedstrijd gaf het de doorslag dat Huibs tweede plek het net won van Wims derde plek. Pieter Daniels wist knap derde te worden. Vervolgens werd er gesplitst in een Gold- en Silvergroep. Wat niemand toen nog kon vermoeden bleek dit echter niet meer van toepassing en werd de uitslag van de selectiewedstrijden uiteindelijk ook de einduitslag. Dit weekend moet een enorme uitdaging geweest zijn voor het wedstrijdcomité waarvoor alle lof. In ieder geval hebben we 1 prachtige en intensieve zeildag gehad!!

Zondag
Door Eckhard Scheufler (GER825) uit Duitsland met de fles Kaagwater.
Zie de Nederlandse vertaling onder zijn Duitse tekst.

Der Sonntag am Kaager Plassen:
Der erste Tag der Kaager Pfingsten-Regatta mit seinen sechs Regatten war für mich anstrengend und lehrreich: anstrengend, weil sich am Sonntag ein Muskelkater bemerkbar machte, und lehrreich, weil ich so einige Fehler gemacht und sogar eine Disqualifikation bekommen hatte. Am Sonntag nun wollte ich alles besser machen. Ich war früh aufgestanden, hatte gut gefrühstückt und den frühen Morgen genossen. Auffällig war, dass sich noch kein Lüftchen regte, obwohl der Wetterbericht nicht viel aber doch etwas Wind versprach. Dann um etwa 9 Uhr wurden die Boote zu Wasser gelassen und wir paddelten zur gegenüberliegenden Seite, dem Club-Hafen. Erst tauchten Vermutungen zu einer Startverschiebung auf, dann die Betätigung durch die die rot-weisse Flagge am Regatta-Turm.
Die Sonne wurde immer intensiver, genauso wie der Bootsverkehr am Hafen entlang, nur der Wind ließ weiter auf sich warten. Ich vertrieb mir die Zeit im Schatten mit etwas Lesen, sprach mit ein paar Seglern und beobachte das rege Treiben im Hafen, das von der Hafenmeisterin bravourös gemanagt wurde. Auf deutsch heißt dies „Hafen-Kino“ mit all den mehr oder minder gelungenen An- und Ablege-Manövern, mit Motor-Problemen und was ein Hafen noch so zu bieten hat. Dann endlich die Ankündigung eines Starts, weil ein wenig Wind sich rührte. Die Boote legten ab, aber das erwies sich mit dem wenigen Wind und der durch die Motorboote verursachten kabbeligen See als sehr ungemütlich. Endlich erreichten wir das Startschiff und es kam zu einem Start der Gold-Gruppe und fünf Minuten später starteten wir, die Silber-Gruppe. Der Wind ließ extrem nach und einige von uns hatten sogar Schwierigkeiten über die Startlinie zu kommen. Das Abbruch-Signal erlöste beide Gruppen.
Der Tag endete mit dem vergnüglichen Jollen-Dinner im Clubhaus des KWV de Kaag.

De zondag op de Kager Plassen:
De eerste dag van de Kager Pinksterregatta met zijn zes wedstrijden was voor mij zwaar en leerzaam: zwaar omdat ik op zondag last kreeg van spierpijn, en leerzaam omdat ik een aantal fouten had gemaakt en zelfs gediskwalificeerd was. Op zondag wilde ik het nu allemaal beter doen. Ik was vroeg opgestaan, had goed ontbeten en genoten van de vroege ochtend. Opvallend was dat er nog geen zuchtje wind stond, hoewel het weerbericht niet veel maar toch wat wind beloofde. Toen, rond 9 uur, werden de boten te water gelaten en peddelden we naar de overkant, naar de clubhaven. Eerst waren er vermoedens over een uitstel van de start, daarna werd dit bevestigd door de rood-witte vlag aan de starttoren.
De zon werd steeds feller, net als het scheepvaartverkeer langs de haven, alleen liet de wind nog steeds op zich wachten. Ik bracht de tijd door in de schaduw met wat lezen, sprak met een paar zeilers en keek naar de drukte in de haven, die door de havenmeesteres op briljante wijze in goede banen werd geleid. In het Duits heet dit „Hafen-Kino“ met al die min of meer geslaagde aan- en afmeermanoeuvres, met motorproblemen en wat een haven verder nog te bieden heeft. Toen eindelijk de aankondiging van een start, omdat er een beetje wind opstak. De boten voeren weg, maar dat bleek met de weinige wind en de door de motorboten veroorzaakte woelig water erg oncomfortabel. Eindelijk bereikten we het startschip en de Gold-groep ging van start, vijf minuten later volgden wij, de Silver-groep. De wind nam extreem af en sommigen van ons hadden zelfs moeite om over de startlijn te komen. Het afbreeksignaal verloste beide groepen.
De dag eindigde met het gezellige jollendiner in het clubhuis van de KWV de Kaag.

Maandag
Door Hans Reyers

Geja verzocht mij het verslag over de 2e Pinksterdag te schrijven en ik dacht daar met een kort “niet gezeild” mooi af te komen, maar de prijsuitreiking was volgens haar wel een stukje waard. Die begon eigenlijk al bij het diner de vorige avond toen Daan Daniels de Jaarprijs 1925 in ontvangst mocht nemen, een prachtig jollenmodel ooit gemaakt door Hans van Deventer en nu beschikbaar als wisselprijs voor degene die per jaar de meeste (Oostenrijkse) punten binnenhaalt. De totaalprijzen voor Pinksteren werden berekend over de 6 selectie wedstrijden die zaterdag gevaren zijn en daar had Huib Ozinga net een puntje minder dan Wim Bleeker en Pieter Daniels legde beslag op de derde prijs. Over een Silverfleet werd niet gesproken en de wisselprijs voor de langeafstandswedstrijd ging weer terug in de mooie kist die Fred Knitel er voor gemaakt heeft, toen het nog de eeuwige tweede prijs was bij de Kaagweek.
Uiteindelijk was er nog de Star is Born Prijs voor de beste jeugdige deelnemer, vroeger was daarvoor een speciale jeugd wedstrijd maar daar is helaas niet genoeg jeugd meer voor. Pieter Reyers deed als jongste mee in de jol van zijn opa en kreeg de prijs die vorig jaar al naar zijn jongere zusje Isabel was gegaan. In 2013 naar zijn jongere broer Thomas terwijl hun oom Jelle de allereerste winnaar was in 1983 en allemaal in de H380 zoals ook weer in het gloednieuwe tuig staat. Thomas is uiteindelijk de enige Star die inmiddels in de nationale selectie 49 zit waarin/op hij zo’n 100 dagen per jaar in Europa rondscheurt.
De familie Daniels is ook goed vertegenwoordigd met Daan’s zoon Lars in 1995, 1996, 2002 en 2003 en Hein’s dochter Carlien in 1998, 1999 , 2000, en 2019. Nanco Oskam, de kleinzoon van Greet Tims zat daar tussen in 1997 en 2015, hij heeft de 277 geërfd maar zeilt er nauwelijks in. Carlien zeilt nog zelf jol maar heeft het nu te druk met 2 kinderen.
Diederik Kuiters won in 2004 maar ziet toch meer in de Yngling. Marcel Bleeker won in 2014 en Christiaan Klinkenberg in 2018, beiden zeilen soms in een eigen jol. Verder staan er nog namen van jollen kinderen wier ouders maar een paar jaar jol gezeild hebben. Behalve dan Joost van Beekum in 1985 en 86 wiens vader Arjan jaren lang in de 544 heeft gevaren en later in de 642 drie keer kampioen is geworden, 1988, 89 en 90. Zijn broer Jasper is getrouwd met de kleindochter van Anne Timmer bij wie zij met zwaar weer bemande en dan lagen zij samen in de 341 altijd straten voor.
Ik moet nu het wengé houten voetstuk vergroten want er moeten weer nieuwe naamplaatjes bij.

Pinkster-2-daagse Grou 2026

Door Tseard de Jong

Foto album
Uitslagen

De Pinkster-2-daagse werd deze keer georganiseerd door de zeilvereniging GWS op het Pikmeer en Wijde Ee bij Grou op 23 en 24 mei 2026.
In de aanloop naar het weekend werd het al duidelijk: na het geweld van de Kleine Sneekweek was de wind voorlopig op. Windfinder had voor zaterdag max. 8 knopen in petto en voor zondag nog minder. De organisatie had een aardige troef bedacht: bij te weinig wind gaan we aan de slag met een Olympische baan op het Pikmeer. Dan houden we de zeilers tenminste in de buurt en hoeven we ze bij weinig wind niet terug te slepen. Hoe dat praktisch er uit zou hebben gezien zullen we nooit weten. 46 Boten van 4 klassen (Valk, O-jol, 12Vts en Gws-schouw) op een kleine baan. Lekker vol! Het is er niet van gekomen. Op zaterdagochtend een zeilbare wind en we konden finishen bij het eiland. Uw verslaggever zeilde met een geleend zeil van Floris van der Meer 850; het kostte wat moeite om het er goed op te krijgen. Uitslag van de ochtendrace: 1 Erik van der Meer, 2 Floris van der Meer, 3 Emiel Westerhof. ‘s Middags was er nog wat meer wind en er kon zo nu en dan voorzichtig wat worden gehangen. Het zeil van Floris deed het nu ook aanmerkelijk beter. Maar de wind was wel wispelturig en het werd nog spannend voor Emiel, de latere winnaar. Met een aanmerkelijke voorsprong raakte hij in een windgat in de Tynje en kwamen Erik, Floris en Tseard bijna tot aan zijn roer. Maar het vlaagje kwam op tijd en werd hij terecht eerste. Op zondag was het schitterend weer en dus geen wind. Na overleg werden de wedstrijden af geblazen en was om 11 uur de prijsuitreiking met lekkere prijzen van de lokale bakker. Zelfs de vlootvoogden kregen een lekkere verrassing; een goed idee!

Einduitslag: 1. Emiel, 2. Floris, 3. Erik. En het zeiltje van Floris heeft een nieuwe eigenaar.

Kleine Sneekweek 2026

Door Marco Piket (zie foto)

foto's

uitslagen

Dag1

Na drie jaar was ik blijkbaar weer aan de beurt om een verslag te schrijven over de kleine sneekweek 

De druk is wel hoog na het literaire hoogstandje van Victor vorige keer maar ik zal een poging doen.

Het voorspel is altijd met belangstelling de inschrijvers checken. Wie gaan er met de prijzen vandoor en met wie kan je de strijd aangaan. Tot sluiting van de inschrijving 14 deelnemers en waarvan twee van buitencategorie.  Met drie prijzen biedt dit perspectief voor de overige twaalf.  Maar dit was te vroeg gejuicht want ook de voorzitter van de club schreef ter elfder uren nog in.  

Dan de weersverwachting eens even bekijken. Veel wind, veel regen en koud. Dan vraag je je toch af of je deze hobby wel voor je plezier doet. Of blijkt het in de praktijk mee te vallen.

Woensdag de boot opgetuigd en dan komt ook zus die haar rentree gaat maken. Ze pakt haar nieuwe zeiltje uit en dat ziet er jaloersmakend mooi uit. 

Donderdag wedstrijd 1 

Zoals gebruikelijk beginnen we met uitstel. Nog wel even de kans om mijn muts nog op te halen hetgeen geen overbodige luxe blijkt te zijn want voor de start krijgen we een hagelbui voor de kiezen.

Bij de start zie ik dat Gerrit onvrijwillig de watertemperatuur test na het aan elkaar vasthaken van Gerrit en Jolanda. Gelukkig geen schade en blessures blijkt achteraf.

Tijdens het palaver werd een windkracht 2 tot 3 in het vooruitzicht gesteld maar dat was wat aan de lage kant. Overal in het veld was er sprake van een mooie strijd met veel positiewisselingen. Zelf redelijk tevreden met plaats 7 en benieuwd wat het weer morgen gaat doen en of we de eerste tweepitters gaan zien.

Dag 2

Zoals gebruikelijk varen Jolanda en ik met de sloep en twee jollen naar de Zoutepoel om daar op te tuigen.

Jolanda merkt op dat mijn joystick nog maar net aan mijn helmstok vast zit. Zie foto album. Wat nu ?? 

Ik meen me te herinneren dat ik er nog één in de schuur heb liggen dus zus achterlatend met 2 jollen scheur ik terug naar het huis in Terherne. Onderweg zie ik Victor aankomen maar die heeft ook alleen een joystick in de schuur. Nog drie kwartier voor de start.  Aangekomen bij het huis geen joystick te vinden. Ductape dan, ook niet te vinden. Naar de buurman en na even zoeken met een rol weer terug naar zus en de jollen. Nog een half uur voor de start.

Scheuren weer met die sloep. Inmiddels wel bedacht dat Ductape niet sterk genoeg is en de wedstrijd aan mijn neus voorbij gaat. Aankomend op de Zoutepoel zie ik Jolanda nog steeds aan de steiger liggen. Ik zeg dat ze als de drommel naar de start moet en dat ik terug vaar naar huis om een nieuwe joystick te halen. Nog 20 minuten voor de start en ik ben bang dat Jolanda het niet op tijd redt naar de start. 

Na een joystick gehaald en gemonteerd te hebben vaar ik terug naar de eenzame jol 824 en kan ik vanaf de steiger alle boten voorbij zien komen waaronder de laatste dappere Flitszeilers. 

Een verslag van de wedstrijd moet ik dus helaas schuldig blijven. Jolanda blijkt de start op tijd te hebben gehaald en samen lunchen we op de sloep. Hagelbui twee trekt over en het poeiert er flink op los. Dan de melding dat OW is gehesen, hetgeen slecht uitkomt want ik moet vanavond naar een bruiloft. Even later het sein dat er vandaag niet meer wordt gezeild. Licht teleurgesteld omdat ik vandaag niet gevaren heb maar in ieder geval op tijd voor de bruiloft tuffen we naar huis. Morgen zijn we weer van de partij.

Dag 3

Zoals gebruikelijk tuffen we naar de Zoutepoel om daar op te tuigen.

Bij het aanmeren worden we verrast door een soort windhoos waardoor mijn zeil uit de jol waait. Eenmaal aan wal blijkt de vork van de giek gebroken te zijn. Dus Jolanda naar de start en Ik weer aan het klussen. Beslag overzetten op een antieke giek die nog in de schuur hing. In ieder geval op tijd voor de middagwedstrijd. 

Op de app zie ik dat jarige job Erik van de Meer (gefeliciteerd Erik) is omgeslagen en daarmee ook Gerrit zijn tweede natte pak van de week heeft opgelopen.

‘s Middags laat ik de sloep achter en ga op zeil naar de start. We zijn met zeven jollen aan de start. Vier twee pitters en drie dappere einzelgängers. Het waait nog steeds stevig en even vraag ik mij af of ik dit wel moet doen. Niet zeuren is de uitslag van dit innerlijk beraad dus zorgen dat je voor de start zo min mogelijk water in de boot krijgt en dan gaan met die banaan. Het eerste kruisrak is weer overleven. Wim Bleeker houdt het voor gezien zodat we nog met zes zijn. Bij de eerste boei liggen de 468 met Annabel Westerhof en bemanning en de 888 met Pieter Bleeker en Jildou Hak voorop. Ik kan zien dat er een enorm loefduel ontstaat in het voordewindse rak. Eenmaal op de Poelen kakt de wind wat in waardoor ik zowaar op kan schuiven naar plek 4. Onderweg laat ik mijn nicht Hylke weten dat zij toch beter met haar oom dan met haar moeder mee kan varen. Het rak naar het Sneekermeer verloopt bijzonder chaotisch. Ik zie de 742 met Annette en Emiel verbaasd achterom kijken als ze mij ineens aan zien komen. De koplopers liggen ook helemaal stil en ik heb nog een beetje wind. Ik zie zelfs kansen om iedereen in te halen, maar zoals zo vaak zijn dromen bedrog. De wind trekt plotseling weer aan en niet aan de kant waar ik lig. Zo valt het veld toch weer in de plooi en zijn de posities hetzelfde als voor het windwak alleen heeft Victor in de 786 me ingehaald. 

Met een voldaan gevoel finish ik en ga ervan uit dat het materiaal me morgen niet weer in de steek laat.

Als ik het goed begrepen heb is er met 5 gevaren wedstrijden een aftrekwedstrijd van kracht en kunnen Pieter en Jildou niet meer van de eindoverwinning afgehouden worden waarvoor hulde.

Dag 4

Vandaag maar één wedstrijd dus zonder sloep naar de start. Eerst nog 500 meter kruisen door de sloot naar de Zoutepoel maar we zijn mooi op tijd. Het weer ziet er wat rustiger uit maar dat duurt niet lang. Het wordt weer een pittig dagje met maar liefst vier kruisrakken. 

We zijn weer met 7 boten bij de start en de eerste twee kruisrakken verlopen voor mij prima. Ik lig zelfs voor Erik en Gerrit maar het derde kruisrak lijkt nergens op zodat de eerste vier deelnemers niet meer te zien zijn, Victor nog een stipje aan de horizon is en zus dapper alleen in de achtervolging is.-

De finish komt in zicht en dat is zeer welkom. De spieren beginnen te protesteren en de blauwe plekken zijn voelbaar.

Het was een pittige vierdaagse met voor mij helaas wat materiaalpech (of misschien wat beter controleren ??) maar zeker weer plezier gehad en fijn gezeild.

Tenslotte nog wat er nog niet verteld is en niet onvermeld mag blijven:

 ⁃ Dank aan mijn zus Jolanda voor het samen optrekken als jollenzeilers

 ⁃ Hulde aan de winnaars Pieter en Jildou

 ⁃ Hoop dat het uitstapje van Durk in de Valk eenmalig was.

 ⁃ Dat ik een aantal noordelijke zeilers gemist heb en bij een volgende gelegenheid weer hoop te begroeten.

 ⁃ Dat Victor single handed derde is geworden in het eindklassement,

 ⁃ Dat Emiel met Annette voer en Annabel in de 468.

 ⁃ En dat ik met plezier aan Geja’s verzoek heb voldaan.