door Hugo Maarleveld en Pieter Bleeker
E:Valkenjager@gmail.com
Klassenorganisaties: Regenboog, 30M2, 16m2, Pampus, Valk, 12voetsjol, 12m2 sharpie, Top, Flits, Vrijheid, Spanker, Schakel.
Inleiding
De uitnodiging aan bovenstaande klassenorganisaties (KO’s) is verstuurd door Sander Jorissen namens het Watersportverbond. Trekt het Verbond zich iets aan van alle commotie? Dat blijkt in ieder geval niet uit de tekst van de uitnodiging. Het lijkt er eerder op dat het voorstel over de hermeetplannen wordt doorgedrukt met als motto dat een exact gelijk speelveld ten koste van alles noodzakelijk is.
Dat het gevolg waarschijnlijk een leeg speelveld gaat worden, lijkt nog niet doorgedrongen. Met alle KO’s hebben wij contacten gelegd: sommige lijken murw gebeukt en reageren passief. Anderen hebben een ledenraadpleging georganiseerd. Weer anderen laten het maar aan de techneuten van hun TC over.
In dit blog artikel hebben wij alle informatie over dit onderwerp zo goed mogelijk verzameld, zodat een ieder die aanwezig is bij deze meeting, zich een goed beeld kan vormen van de problematiek.
Hermeetplan Watersportverbond
Elke houten boot met een certificaat ouder dan 25 jaar dient eerst hermeten te worden, voordat zij verkocht mag worden. Meet- en herstelkosten zijn voor de verkoper.
Van elke houten boot moet een meetformulier aanwezig zijn. Of bij het Verbond of bij de eigenaar. Zo niet, dan volgt ook hier een hermeting op kosten van de eigenaar.
Visie
1 Zeg NEE tegen dit hermeetplan van het Watersportverbond.
2 Elk uitgegeven certificaat (meetbrief) blijft geldig totdat de KO besluit het in te trekken.
3 De huidige TCW treedt af en wordt voortaan bemensd door de voorzitters van elke KO TC.
4 De verbondsmeter zit niet meer in de TCW ivm mogelijke belangenverstrengeling
5 De KO's krijgen een zetel in het bestuur van het Watersportverbond
6 De bemanningslicentie wordt afgeschaft voor alle oud hout klassen
7 De oud hout KO’s verenigen zich in één organisatie met de werknaam ¨Classic Wood Club¨.
Analyse
Een o zo gelijk, maar vooral leeg speelveld.
Sinds januari van dit jaar waart er een spook door wedstrijdzeilend Nederland,
althans voor zover het de Nationale klassen betreft. Eigenaren van vooral oude
houten wedstrijdboten werden in januari opgeschrikt door een mededeling van de
Technische Commissie Wedstrijdzeilen (TCW) van het Watersportverbond dat het
certificaat van hun boot wel eens niet meer geldig zou kunnen zijn. De argumentatie
voor zo’n draconische maatregel ontbrak volledig. Er werd wat gemompeld over het
ontbreken van een “gelijk speelveld”, maar feiten ontbraken vooralsnog. Ook bleek
de koers van de TCW nogal opportunistisch te zijn. De door de TCW voorgestelde
maatregelen waren in het geheel niet overlegd binnen daarvoor bedoelde organen
en strookten al helemaal niet met de wijze waarop het Watersportverbond zegt
belangrijke besluiten te bespreken met haar leden: Watersportverenigingen. Helaas
niets nieuws onder de zon, want zo gaat het Verbond al sinds 1947 om met
organisaties van wedstrijdboten: de Klassenorganisaties.
Juridisch gezien is deze handelwijze helemaal een farce te noemen. Stelt u zich voor
dat u als trotse bezitter van een certificaat (dat kan een schooldiploma zijn of een
document van echtheid van een antiquarisch voorwerp) van een instantie te horen
krijgt dat de “echtheid” per heden is vervallen. Als u vervolgens hoort: “Wij vinden om
ons moverende redenen dat er geen goede vergelijking meer mogelijk is!”. Wat moet
je dan?
Misschien moet het Watersportverbond eerst eens nadenken voordat men besluiten
naar buiten brengt…
Er is nog een heel ander aspect: Door de jaren heen zijn de Klassenorganisaties
(KO’s) veranderd van verenigingen van booteigenaren in organisaties die een mix
zijn geworden van booteigenaren en “sympathisanten”. Bovendien concentreren de
KO’s zich vooral op de organisatie van zeilwedstrijden. Voor de meeste KO’s zijn
meetbriefhouders alleen maar interessant als ze bereid zijn wedstrijden te zeilen.
Omgekeerd zijn er steeds meer meetbriefhouders die geen interesse hebben in het
“wedstrijdgedoe” en de KO de rug toe keren. Pogingen van sommige KO’s iets te
willen doen voor toerzeilers hebben nog niet veel opgeleverd.
Wat nu precies de inzet is van het overleg tussen KO’s en het Watersportverbond dat
op 11 mei is gepland, is volstrekt onduidelijk. Iedere KO gaat voor zich uitmaken wat
gewenst is, terwijl een duidelijk kader ontbreekt. Maar het meest bizarre is dat nog
steeds de feiten ontbreken die illustreren dat er werkelijk sprake is van een ongelijk
speelveld! De gemakzuchtige aanname van het ongelijke speelveld wordt de
doodssteek voor de nationale wedstrijdzeilerij!
De trend van het teruglopen van deelname aan zeilwedstrijden zet zich nog steeds
door. Van enige vorm van samenwerking tussen KO’s en Watersportverbond om
deze ontwikkeling te keren is geen sprake. Mogelijk keert de wal het schip: Het
aantal wedstrijdzeilers neemt zodanig af dat deze als marktgroep helemaal niet meer
interessant is voor het Watersportverbond. Als het Watersportverbond kiest voor de
belangen van toeristische watersporters komt er toch weer een Zeilbond in zicht.
Watersport-TV artikelen
Hermeetplan Watersportverbond
Doodsteek voor de Zeilsport
Waar zijn we in godsnaam mee bezig
Paranoia
Visie van de zeilers
sportplezier
11 mei overleg KO's en Watersportverbond
